وقتی تو نیستی
نه هست های ما چونانکه بایدند
نه باید ها...
مثل همیشه آخر حرفم
و حرف آخرم را ، با بغض می خورم
عمری است لبخندهای لاغر خود را
در دل ذخیره می کنم:
باشد برای روز مبادا !
اما
در صفحه های تقویم
روزی به نام روز مبادا نیست
آن روز هر چه باشد
روزی شبیه دیروز
روزی شبیه فردا
روزی درست مثل همین روزهای ماست
اما کسی چه می داند؟
شاید
امروز نیز روز مبادا باشد !
وقتی تو نیستی
نه هست های ما چونانکه بایدند
نه باید ها...
هر روز بی تو
روز مباداســـت !
روزها انقدر تند و با شتاب می گذرند که گرد پاشون به راحتی هر چه تمام تر بروی خاطرات ما می شینه ....
خاطراتی که انقدر مقدسند حتی با اونهمه گرد و غبار هم فراموش نمی شن ، تازه دوست داشتنی تر ! شاید این خاصیت غبار روشونه که باعث می شه حالا که بعد از مدتها بهشون فکر می کنی گاهی لبخند رو لبات بیاره ، گاهی اخم رو به صورتت.... اما هر دو حالتش شیرینن................
بذگریم صحبت از حسرتها رو اگه بخوای ادامه بدی دیگه وقتی برای زندگی کردن باقی نمی مونه....
گربه و ماه و گوجه فرنگی و تئاتر همه از یه جنسن ..... !
ما یکشنبه بالاخره موفق شدیم بریم ( سمفونی ناکوک ) کار آقای پسیانی.... نمایش خوبی بود ، درست مثل اکثر کارهای ایشون. حالا دیگه مطمعنم هر جا اسم ایشون و گروه ایشون بود بی تردید کار بیاد موندنی رو می شه دید.... و تا اجرایی از ایشون بود ( کار تو اینه که هیچ کار نکنی! ) و سریع بری بلیطشو رزرو کنی.....
لحظه های ناب و بیاد موندنی زیادی داشت هر چند که ریتمش انقدر تند بود که تا می اومدی به دیالوگ ها فقط فکر کنی (نه حتی تجزیه و تحلیل) ! سریع صدای خنده ی تماشا گران تو رو به خودت می آورد و تازه می فهمیدی که تازه چند ثانیه اش رو هم از دست دادی........
پر بود از کد و نشونه ... و همین خاصیت تفکرانگیزش بود که جاذب بود. ای کاش حتما حتما حتما جمعه ها با تئاتر با حضور آقای پسیانی در موردش صحبت کنه. آخه خیلی از نشونه هاش هنوزم فکرم رو مشغول کرده....
روانی شیوه ی اجرای آقای پسیانی مثل همیشه زیبا و دلنشین بود ... حتی لحظه هایی که بازی نداشتند و کنار صحنه می اومدن و همپای تماشاگرا با تمــــــــــام وجود به کارشون نگاه می کردند و لذت می بردند.... گاهی چنان نگاه می کردند که انگار دفعه ی اولشونه که می بیننن. کلا دوستش دارم. آدم خیلی نازیه !!!!!! انقدر ساده و بی تکلف بازی می کنه که آدم گاهی فکر می کنه این که می بینه اجرا نیست.... شاید تمرینه.... خیلی خودمونی و راحت....
ای کاش چند وقت بعد دوباره نشنوم که استادمون بگه ، کاش می دونستی کسایی که شما بهشون می گی نازچه شخصیتی دارند........................
خوب شخصیتشون به من چه ؟؟؟؟ مثلا به من چه که هیوا مسیح چجور آدمیه ؟ مهم اینه که من از کارشون لذت می برم.
راستی متن مصاحبه سایت آفتاب با آقای پسیانی هم می تونید اینجا بخونید :
من با خود و نمایش هایم شوخی می کنم
خلاصه نمایشی بود که شاید واقعا دیدن دوباره اش لذت بیشتری داشته باشه . امیدوارم فرصت کنم و برم... البته شیدا که عزمش و جزم کرده دوباره بره.... فکر کنم اگه ساعت اجرا کمی معقول تربود خیلی بیشتر از دوبار می دیدیمش.. آخه وقتی مجبوری بعد از نمایش ساعت 11 شب برگردی خونه ، فکر نمی کنم نگاه های اهل خونه بذاره زیادی با خیال نمایش خوش باشی.... اما کلا شب خوبی رو به اتفاق دوستان داشتیم...
وقتی اومدیم بیرون ، هوا هم کلی سرد شده بود و آدم رو یاد دیالوگ نمایش می انداخت :
هوا آنچنان سرد بود که گرگها گوسفندها رو فقط به خاطر پشمشان می خوردند.....
*********************
سمفونی ناکوک ساعت: 20 مدت 80 دقیقه ( 22 آذر تا 20 دی )
کارگردان : آتیلا پسیانی
نویسندگان : آتیلا پسیانی ، پوریا آذربایجانی
طراح صحنه : آتیلا پسیانی
بازیگران : مهشاد مخبری ، سارا ریحانی ، مهدی موسی خانی ، احمد یار علی ، مهدی صدر ، فاطمه نقوی ، آتیلا پسیانی ، مریم بیدختی ، روح الله حق گوی لسان ، رزیتا فضایی ، نوید جهانزاده ، ساناز ناصری ، ستاره پسیانی ، هاله گرجی ، سحر دولتشاهی ، پگاه طبسی نژاد ، خسرو محمودی ، حمید گرشاسبی، ناز شادمان ، الهام شکیب ، حمید فلاحی .
( گروه تئاتر بازی )
*********************
البته همه اینها یطرف ، بارووووووووووووووووووووون اونشب یه طرف.....