دلم تنگه برای گریه کرد ن
کجاست مادر ؟ کجاست گهـواره ی من ؟
دلم تنگه برای گریه کرد ن
کجاست مادر ، کجاست گهـــــــــواره ی من
همون گهواره ای که خاطرم نیست همون گهواره ای که خاطرم نیست
همون امنــــــــیت حقیقی و راست
همون جاییی که شاهزاده قصه همیشه دختر فقیر و میخواست
همون شهری که قد خود من بود ....
از این دنیا ولی خیــــلی بزرگتر
نه ترس سایه بود نه وحشـــت باد
نه من گـــم می شدم نه یک کبوتر
دلم تنگه برای گریه کردن
کجـــاست مادر کجـاست ، گهـــــــــواره من
نگو بزرگ شدم
نگو که تلخــــــه
نگو گریه دیگه به من نمی آد
بیا من و ببر نوازشم کن ، دلم آغـــوش بی دغدغه می خواد
تو این بستر پــــاییزی مسموم ، که هر چی نفسه سبزه بریده
نمی دونه کسی چه سخته موندن ؛ مثل برگ روی شاخه ی تکیده
دلم تنــــــــــــتگه برای گریه کردن
کجاســت مادر ، کجاســت گهــــــــواره ی من
ببین شکوفه دلبسـتگی هام چقدر آسون تو ذهن باد می میره
ببین شکوفه دلبسـتگی هام چقدر آسمون تو ذهن باد می میره
کجــــــــاست اون دست نورانی و معجز
بگو بیاد دستمو بگیره
کجــــــــاست مریم ناجی ... مریم پاک
چرا بیاد این شکسته تن نیست
تو رگبار هراس و بی پناهی ، چرا دامن سبزش چـــــــتر من نیست ؟
دلم تــــــــنگه برای گریه کردن
کجــــاست مادر ، کجـــاست گهــــــــــواره ی من
نگو بزرگ شدم ؛ نگو که تلخه