یاد باد آن روزگــــــــاران یاد باد ...

 

پنداشتي

چون كوه كوه خاموش دمسردم ؟

بي درد سنگ ساكت بي دردم ؟

ني …

قله ام

بلندترين قله غرور

اينك درون سينه من التهاب هاست

هرگز گمان مبر

شد خاطرات تلخ فراموشم

هرچند

نستوه كوه ساكت و سردم ليك

آتشفشان مرده خاموشم .

 

- حمید مصدق -

 

 

*******************

 

 

ســـــــــــــلام به همه بارونی های ناب و دوست داشتنی....

امیدوارم تو این روزهای سرد  , دلهاتون گرم  و بارونی باشه...  هوا رو که دارید  ؛ کولاکه قشنگیه . یا برف یا بارونی یا آسمون ابری و توپه توپ....

 نمی دونم چرا حالا که انقدر همه جا پر از قشنگیه من نمی تونم بنویسم ... انگاری نوشتن بیشتر از اون چیزی که من فکرش رو می کردم ذوق و حس می خواد. نمی دونم انگار  یه شیشه کدر و سرد بین من و این دنیای مجازی حائل شده که نمی ذاره دلم آروم بگیره  تا  لحظه .. حتی لحظه ای  آروم بگیرم و اندازه یه نفس کوچولو با خیال راحت بشینم تو کلبه قشنگ و پر از تازگی و طراوت  بارونیم . بنویسم بنویسم وبنویسم و بنویسم   سبک و سبک  با ریه هایی پــــــــــــــــر از هوای تازه و بوی  خنک نم بارون  برم و به یه طلوع دیگه لبخند بزنم....

کجاست اون روزهایی که تمام شوق و ذوقم نوشتن برای بارونکم بود.... کجاست اون روزهایی  که برف می اومد و هواییم می کرد / آره هواییم می کرد. هیـوا بهم می گفت نکنه زیر سرت بلند شده...  نکنه بارون رقیب دار شده ....  این برف سفیده سفید منو بد جور  بین دوراهی دلم می ذاشت ...هنوزم که سالها از اون روزهای قشنگ و سفید دودلی میگذره نمی دونم برف و بیشتر دوست دارم یا بارون. بـارونک شیطون و پر از شور و هیجانم  به دل نگیر ...

تویی که هر وقت می آی با سر و صدا و هزار اهن و تلپ می آی و همه رو یه شور وهیجان وا می داری.. همه رنگها پررنگ و جذاب می شن. وااااااااااای اون تویی که با صدای خودت غوغایی از عشق و خاطره راه می اندازی.  من تازه فهمیدم  اون ستاره های سپید  و پر از شرم  که بی سر و صدا از آسمون خالق بارونمون می آن پایین ؛ خوده خوده تو هستند که  وقتی قطره  قطره ها سردشون می شه چند تاییتون با همدیگه دستهاتون و می دید به هم  و یه پالتوی قشنگ سفید می پوشید.

 

آره  یاد اون روزهای قشنگ و بارونی که یه خونه گرم  داشتیم و کنار شعله های آتیش صفا و صمیمیتمون  کنار پنجره می نشستیم و به شور بارون یا  گاهی هم به بارون سرمازده سفیدمون  نگاه می کردیم ؛ براش شعر می گفتیم ؛  با هم بحث و جدل می کردیم ؛  با هم می خندیدیم  ؛ گریه می کردیم ؛ دعـــا می کردیم ؛ قشنگی هر کدوم از فصلهای رنگارنگ خدا رو به رخ هم می کشیدیم و حتی با همدیگه خالق بارونمون رو شکر گذار بودیم برای داشتن اینهمه زیبایی... بخـــــــــــــیر...  یه تابلو سر در خونمون زده بودیم (( بوی بارون ... صدای بارون ))

اما حالا همه اونها مثل خیلی چیزها و خیلی آدمهای دیگه  برامون شدند یه خاطره .. یه خاطره شیرین و دوست داشتنی – فــــــــــــــــقط یه خاطره! همین و بس!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

نه ! نه !  فقط یه خاطره نمونده...  قطره اشکی که بیاد اونروزها چشمامون رو خیس بارون می کنه هم حسابی خودش رو با اون خاطرات رنگارنگ گره زده.

 

تنها چیزی که می شه گفت : (( یاد باد آن روزگاران یاد باد.... ))

 

روز وصـــــــــــــل دوستداران یاد باد

                                                              یاد باد آن روزگــــــــاران یاد باد

 

کامم از تلخی غم چون زهــر گشت

                                                             بانگ نوش شـــــادخواران یادباد

 

گرچه یــــــــــــاران فارغند از یاد من

                                                            از من ایشان را هـزاران بار یادباد

 

این زمان در کس وفـــــاداری نماند

                                                            زان وفاداران و یــــــــــاران یاد باد

 

مبتلا گشــــــــــتم در این بند و بلا

                                                           کوشش آن حقگذاران یاد بـــــــاد

 

گرچه صد رود است در چشمم مدام

                                                            زنده رود و بــــــــــــاغ کاران یاد باد

 

                      راز حافظ بعداز این ناگفته ماند

                       ای دریــغ ... آن راز داران یادباد

 

 

 

نمی دونم چی شد که رفتم  تو این حرفها... شاید خیلی دلم پره که احساس می کنم همین یه جایی که واقعا با نوشتن سبک وسبک می شدم رو دارم از دست می دم... خیلی حرفها رو آدم نمی تونه بگه .اصلا تو کلمات جا نمی گیرند . انگار حتی  اگه واژه هاشون رو کنار همدیگه بذاریم  یه کلمه با معنی رو درست  نمی کنند و به زبون خودشون جمله می سازند. به زبونی که ما نمی فهمیم....

خلاصه  امیدوارم که دوباره  همه چیز مثل سابق بشه و روزی برسه که  ازم بخوان که تو یه روز دو بار آپ نکنم....

بذگریم...

تواین مدت که من  نبود خیلی ها منو شرمنده خودشون کردند که از  همگی کمال تشکر رو  دارم  و امیدوارم سر فرصت مناسب در وبلاگهای قشنگشون  محبتهاشون رو جبران کنم.

اما  اینجا از یه چیز نمی تونم  بگذرم و عنوانش نکنم ؛ اونم از باروووووووونی عزیزمونه که دوباره صفای اومدن بارون رو برامون زنده کرد و بعد از مدتــــــها تو وبلاگ قشنگش  بارون بارید....  مرسی مرسی مرسی باروووووووووونی . امیدوارم دیگه هیچوقت  اجازه ندی هوای لطیف و بارونی کلبه ات  خشک و بی بارون بشه. امــــــــــــیدوارم همیشه همیشه شــــــــــــــــاد و شاد و شاد باشی عزیز.

 

 

خوب بازم مرسی از همگی.... شاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااد شاد شاد باشید و سربلند ؛  همیشـــــه.

 

 

*******************

 

گفتي بيا باران را  به بيقراري دلها تعارف كنيم

چتر به دست گرفتيم و

راه افتاديم

گفتي ديگر از صداي صاعقه نمي ترسم

حالا خوب مي دانم

اين صداي مهيب ‌‍؛ همان لحن خيس و ساده باران است

كه گاهي

از هياهوي ابرها خسته مي شوند

مي آيند روي زمين تا كمي ستاره ها را تماشا كنند

و اگر هم دستشان رسيد

از درخت بي سايه اي  سيب سكوت بچينند

آنوقت از مرگ واژه ها در زمين به آسمان شكايت كند

گفتي باران را دوست دارم

حتي اگر از سادگي هايم پيش ابرها بد بگويد ...

( شراره شهابي )

 

 

 

 

 

 

 

وسعت هر دلي به اندازه حرفهايي است كه براي نگفتن دارد...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

صــــــــــــــــــــــــدات عالمی داره ؛ من و آروم نمی ذاره

 

 

ببار باروووووووووون
ببار امشب
با اون اواز پر محنت
با اون اشک های سیل آسا
با اون بغض های رعد اسا

ببار بارووووووووووون
ببار امشــــــب
با اون ترانه ی غربت
با اون اواز جغد شب
با اون بلندی یلدا
با اون ستاره تنها

صــــــــــــــــــــــــدات عالمی داره
من و آروووووووووووم نمی ذاره
میون این شب نمناک
هم اوای من غمناک

ببار بارووووووووووون
ببار امشب
صدام امشب هم صداته
شریک درد و غم هاته .
چشه گریونه من امشب ...
ببار باروووووووووون  

ببار امشب

 

 

 واااااااااااااااااااااااااااااي كه بارون قشنگم امـروز چه غوغایی به پا کرد ... همه جا پررنگه پر رنگ بود. پر از طراوت و قشنگی ... پر از شور و هیجان ....  مرسی بارونکم ؛مرسی یکی یدونه خالق بارونم.

 

 

 صـــدات عالمی داره ؛ من و آروم نمی ذاره