سه شنبه، 31 خرداد، 1384

  

دل خسته ديدمت از اوار خيس باران ...

 

   آسیمه سر  رسیدی از غربت بیابان

                                 دل خسته دیدمت از آوار خیس باران

                                                               وا مانده در تبی گنگ ناگه به من رسیدی

                                                                             من خود شکسته از خود در فصل نا امیدی

   در برکه دو چشمت نه گریه و نه خنده

    گمکرده راه شب رو سرگشته چون پرنده

   من ره به خلوت عشق هرگز نبرده بودم

                     پیدا نمی شدی تو شاید که مرده بودم ...

                                                                    پیدا نمی شدی تو شاید که مرده بودم ...

 

   من با تو خو گرفتم .. از خنده ات شکفتم ..

                                          چشم تو شاعرم بود تا این ترانه گفتم

                                                                       در خلوت سرایم یکباره پر کشیدی

                                                                                                        آنگاه ای پرنده بار دگر پریدی

   من ره به خلوت عشق هرگز نبرده بودم

                    پیدا نمی شدی تو شاید که مرده بودم ...

                                                                        پیدا نمی شدی تو شاید که مرده بودم ...

 

 از امروز امتحانهاي پايان ترم بعضي ها شروع شده ..... زير همين بارون  و توي همين هواي خيس و باروني اينجا براي همشون آرزوي موفقيت مي كنم و اميدوارم هيچوقت هيچوقت اين امتحانهاي كوچيك زندگي خستشون نكنه .....

 

اگه دلتنگم و خسته ، اگه كوچيدن طوفان ساقه من و شكسته
مي تونم خستگي هات رو از تن پاكت بگيرم ...
         مي تونم براي خوبيت ، براي سادگيت بميرم ...

 

يكشنبه، 29 خرداد، 1384

امروز سالروز درگذشت  بزرگ متفكري  بود كه عصر خويش جلوتر قدم بر مي داشت ... مردي  كه اي كاش حتي يك مقدار كوچك هم قدرش رو مي دونستند ... مردي كه حتي آرامگاهش هم درغربته ...

 

      

خدايا،
به هر كه دوست مي داري بياموز
كه عشق از زندگي كردن بهتر است،
و به هر كه دوست تر مي داري، بچشان
كه دوست داشتن از عشق برتر!
خدايا،
به من زيستني عطا كن كه در لحظه مرگ،
بر بي ثمري لحظه اي كه براي زيستن گذشته است، حسرت نخورم.
و مردني عطا كن كه بر بيهودگي اش، سوگوار نباشم.
بگذار تا آن را من، خود انتخاب كنم،
اما آن چنان كه تو دوست داري.
چگونه زيستن را تو به من بياموز،
چگونه مردن را خود خواهم آموخت!

دفترهاي سبز ( دكتر علي شريعتي )

يكشنبه، 29 خرداد، 1384

 امروزصبح داخل وبلاگ يكي از دوستان تازه باروني ، داستاني رو خوندم كه باعث شد بعد از مدتهاااااا دوباره اين ترانه بشه ملكه ذهنم... و از صبح تا بحال فكرم مشغولش بشه ... وااي كه چه ترانه اي بود و چه روز حسي و چه روزگاري ...

 

 

A STORY  OF YOU AND MY

 

If I could , i'd  choose my new guitar

as my best  friend

and i'd write  some pretty melodies .

i'd  choose the birds as choir

the sea  to give me harmonies,

the rhythm of a train

the pulse of my heart to keep me in time.

 

I'D CHOOSE YOU AS MY VERSE

and you would lead me to my rhyme

and that would lead me to my chorus,

and the chorus  would lead me to my song.

                   ************ 

i would have a story to tell

((( a story of  you and i )))

yes ,,  i would write a song  so fine ,

a strumming  along with  my new friend  my new guitar…...

 

          BUT ...  if i could

               BUT ...  if i could                                                  

شنبه، 28 خرداد، 1384

 

زندگي سخت است ...

     اما مــن از او سخت ترم

شنبه، 28 خرداد، 1384

باران را دوست دارم

 

حتي اگر از سادگي هايم پيش ابرها بد بگويد ...

 

 

 

گفتي بيا باران را  به بيقراري دلها تعارف كنيم

چتر به دست گرفتيم و

راه افتاديم

گفتي ديگر از صداي صاعقه نمي ترسم

حالا خوب مي دانم

اين صداي مهيب ‌‍؛ همان لحن خيس و ساده باران است

كه گاهي

از هياهوي ابرها خسته مي شوند

مي آيند روي زمين تا كمي ستاره ها را تماشا كنند

و اگر هم دستشان رسيد

از درخت بي سايه اي  سيب سكوت بچينند

آنوقت از مرگ واژه ها در زمين به آسمان شكايت كند

گفتي باران را دوست دارم

حتي اگر از سادگي هايم پيش ابرها بد بگويد ...

 

( شراره شهابي )